ซูโม่คืออะไร?

ซูโม่เป็นศิลปะการต่อสู้แบบดั้งเดิมของญี่ปุ่นและเป็นกีฬาศักดิ์สิทธิ์ที่มีต้นกำเนิดมาจากพิธีกรรมของศาสนาชินโต
ในสมัยโบราณ การแข่งขันซูโม่จัดขึ้นเพื่อเป็นพิธีกรรมทางศาสนาเพื่อขอพรให้ได้ผลผลิตอุดมสมบูรณ์ และผลการแข่งขันของนักซูโม่เชื่อกันว่าเป็นตัวแทนของพระประสงค์ของเทพเจ้า
เนื่องจากมีพื้นฐานทางศาสนา พิธีกรรมต่างๆ เช่น การเข้าสู่สังเวียนและการสาดเกลือจึงยังคงถือว่ามีความสำคัญ และบรรยากาศที่เคร่งขรึมจึงแผ่ซ่านไปทั่วทั้งก่อนและหลังการแข่งขัน
ในเชิงวัฒนธรรม ซูโม่เป็นส่วนสำคัญของวิถีชีวิตชาวญี่ปุ่นมานานกว่าพันปีแล้ว
กีฬาชนิดนี้พัฒนามาจากกิจกรรมในราชสำนักในสมัยเฮอัน เป็นกิจกรรมบันเทิงสำหรับประชาชนทั่วไปในสมัยเอโดะ และปัจจุบันเป็นกีฬาระดับชาติที่ได้รับความนิยมอย่างมาก
ทรงผมมัดจุก (มาวาชิ) และการเคลื่อนไหวของนักมวยปล้ำนั้นเปี่ยมไปด้วยความงามแบบดั้งเดิม และผู้ชมต่างให้ความเคารพในความเป็นทางการและมารยาทเหล่านั้น

นักซูโม่คืออะไร?

นักซูโม่คือนักกีฬาอาชีพที่แข่งขันในศิลปะการต่อสู้แบบดั้งเดิมของญี่ปุ่นที่เรียกว่าซูโม่
ต้นกำเนิดของพิธีกรรมนี้มาจากพิธีกรรมชินโตโบราณ ซึ่งเป็นพิธีกรรมที่จัดขึ้นเพื่อขอพรให้ได้ผลผลิตอุดมสมบูรณ์
ในสมัยเฮอัน กีฬาสูโมกลายเป็นกิจกรรมในราชสำนัก และในสมัยเอโดะได้พัฒนาเป็นความบันเทิงสำหรับสามัญชน ปัจจุบันนักสูโมต้องผ่านการฝึกฝนอย่างเข้มงวดและมีการจัดอันดับตามลำดับชั้น
นักซูโม่ไม่ใช่แค่นักกีฬา แต่ยังมีบทบาทเป็นผู้สืบทอดมารยาทและวัฒนธรรมดั้งเดิมอีกด้วย
ความหมายลึกซึ้งยังแฝงอยู่ในการมัดผมจุก การผูกผมมาวาชิ และกิริยามารยาทต่างๆ ด้วย

นักซูโม่เป็นนักกีฬาที่มีทั้งน้ำหนักตัว ความยืดหยุ่น และพลังระเบิด
แม้จะมีรูปร่างใหญ่โต แต่เขาสามารถแยกขาออกได้กว้างมาก ทำให้คู่ต่อสู้เสียสมดุลได้ทันที
เมื่อคุณได้เห็นมันในระยะใกล้ การเคลื่อนไหวของมันอาจแตกต่างจากที่คุณจินตนาการไว้

อันดับนักซูโม่

นักซูโม่จะถูกจัดอันดับตามลำดับชั้นที่เรียกว่า "บันซึเกะ"
ตำแหน่งสูงสุดคือ "โยโกะซึนะ" และมีเพียงผู้ที่ได้รับการยอมรับในด้านศักดิ์ศรีและความสามารถเท่านั้นที่จะได้รับการเลื่อนตำแหน่ง
ถัดมาคือลำดับชั้น "โอเซกิ" "เซกิวาเกะ" "โคมุซึบิ" และ "มาเอะกาชิระ" ซึ่งโดยรวมแล้วเรียกว่า "นักมวยปล้ำระดับมาคุอุจิ"
นักมวยปล้ำรุ่นมาคุอุจิได้รับการถ่ายทอดทางโทรทัศน์ ทำให้พวกเขาเป็นที่รู้จักมากขึ้น
ต่ำกว่าระดับมาคุอุจิคือระดับจูเรียว และระดับซูโม่โอเซกิ เซกิวาเกะ โคมุซึบิ มาเอะงาชิระ และจูเรียว จะรวมกันเป็นระดับเซกิโทริ
นักกีฬาเซกิโทริจะได้รับเงินเดือนและเข้าร่วมการแข่งขันทุกวันเป็นเวลา 15 วันในแต่ละรายการ

ต่ำกว่าระดับ "จูเรียว" คือระดับ "มาคุชิตะ" "ซันดันเมะ" "โจนิดัน" และ "โจโนคุจิ" ซึ่งเป็นระดับสำหรับนักมวยปล้ำรุ่นเยาว์และผู้เข้าใหม่
ไม่มีค่าตอบแทน และแต่ละสถานที่จัดการแข่งขันจะมี 7 วัน จากทั้งหมด 15 วัน

นักมวยปล้ำจะได้รับการเลื่อนขั้นหากมีจำนวนชนะมากกว่าจำนวนแพ้ และจะถูกลดขั้นหากมีจำนวนแพ้มากกว่าจำนวนชนะ
อันดับจะได้รับการอัปเดตในการแข่งขันทั้งหกรายการที่จัดขึ้นในแต่ละปี เพื่อสะท้อนผลการแข่งขันจริง

ระบบการจัดอันดับนี้ต้องการให้นักมวยปล้ำแสดงให้เห็นถึงไม่เพียงแต่เทคนิคเท่านั้น แต่ยังรวมถึงผลงานที่สม่ำเสมอและความแข็งแกร่งทางจิตใจด้วย และพวกเขาต้องทำงานอย่างหนักเพื่อไปให้ถึงจุดสูงสุด

กฎซูโม่

ซูโม่เป็นศิลปะการต่อสู้แบบดั้งเดิมของญี่ปุ่น โดยนักมวยปล้ำสองคนจะแข่งขันกันในเวทีวงกลมที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 4.55 เมตร
กติกานั้นง่ายมาก: ใครก็ตามที่ผลักคู่ต่อสู้ออกนอกเวที หรือสัมผัสเวทีด้วยส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายที่ไม่ใช่ฝ่าเท้า จะเป็นฝ่ายแพ้
การแข่งขันเริ่มต้นด้วยช่วงที่เรียกว่า "ทาจิไอ" ซึ่งเป็นช่วงที่นักมวยปล้ำปะทะกันและแลกเปลี่ยนเทคนิคกัน
เทคนิคที่เป็นตัวอย่าง ได้แก่ "การผลักออก" "โยริกิริ" และ "อุวาเดะ นาเกะ" โดยนักซูโม่จะต่อสู้เพื่อใช้ประโยชน์จากร่างกายและทักษะพิเศษของตนให้มากที่สุด
มีการกระทำบางอย่างที่ห้ามทำ เช่น การดึงผม การชก หรือการจิ้มตา ซึ่งถือเป็น "การกระทำต้องห้าม" และจะทำให้ถูกปรับฟาวล์
ก่อนเริ่มการแข่งขัน จะมีการจ้องตากันที่เรียกว่า "ชิกิริ" และนักมวยปล้ำจะทำพิธีกรรมโดยการโรยเกลือเพื่อชำระล้างเวที
การกระทำเหล่านี้เปี่ยมไปด้วยความหมายอันศักดิ์สิทธิ์ และซูโม่ไม่ใช่แค่กีฬา แต่ยังมีแง่มุมของวัฒนธรรมดั้งเดิมอีกด้วย
แม้แต่ผู้เริ่มต้นก็สามารถสนุกไปกับเทคนิคและกลยุทธ์ของนักมวยปล้ำได้โดยการเรียนรู้กติกา

เข้าวงแหวน

"โดฮโยอิริ" ใน ซูโม่อาชีพของญี่ปุ่น เป็นพิธีกรรมดั้งเดิมที่นักสูโมจะแสดงบนเวทีสูโมก่อนการแข่งขัน
ธรรมเนียมนี้ใช้กับนักซูโม่ระดับจูเรียวขึ้นไป (เซกิโทริ) โดยมีจุดประสงค์เพื่อแสดงใบหน้าให้ผู้ชมเห็นและแสดงความเคารพในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์
นักซูโม่ที่สวมผ้ากันเปื้อนพิธีการอันวิจิตรบรรจงก้าวเข้าสู่เวทีซูโม่ โดยมีกรรมการเป็นผู้นำทาง
พวกเขาแบ่งออกเป็นฝ่ายตะวันออกและฝ่ายตะวันตก และยืนเรียงแถวเป็นวงกลม พร้อมแสดงท่าทางต่างๆ เช่น ปรบมือและยกมือทั้งสองข้างขึ้น
นี่เป็นสัญลักษณ์แห่งสันติภาพเช่นกัน ซึ่งบ่งชี้ว่าพวกเขา "ไม่มีอาวุธ"
มีเพียงโยโกะซึนะเท่านั้นที่จะทำพิธี "พิธีสวมแหวนโยโกะซึนะ" อันพิเศษเพียงลำพัง โดยมีผู้กวาดน้ำค้างและผู้ถือดาบร่วมด้วย พร้อมทั้งทำพิธีกระทืบเท้าและสาธิตท่วงท่าต่างๆ
พิธีการเข้าสู่สังเวียนเป็นช่วงเวลาที่ทำให้เรารู้สึกถึงศักดิ์ศรีและความเป็นทางการของนักซูโม่ และเป็นพิธีกรรมที่แสดงถึงความศักดิ์สิทธิ์และความงดงามของซูโม่
แม้แต่ผู้ชมครั้งแรกก็สามารถซาบซึ้งในเสน่ห์ของซูโม่ได้อย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น โดยการเรียนรู้ความหมายเบื้องหลังรูปลักษณ์และการเคลื่อนไหวอันสง่างามของนักซูโม่